Plany budowy zbiornika retencyjnego w Bieszczadach istniały już długo przed II wojną światową. Jednak budowa doszła do skutku dopiero w latach 60 – tych. W zbiorniku miesi się 500 mln m3 wody uzupełnianej dopływami Sanu i Solinki. Wysokość od podstawy do korony zapory wynosi 82 metry. Do utworzenia zbiornika zlikwidowano ponad 180 gospodarstw, ponad 3 tysiące mieszkańców musiało wyprowadzić się w nowe miejsce. Zalano liczne małe miejscowości tj.: Solina, Teleśnica, Sanna, Chrewt, Sokole, Rajskie, Podleszczyny, Berestyszcze, Polana, Zawóz, Zadział. Niektóre z nich utworzono na nowo w niedalekiej odległości od zapory, dlatego dla osób odwiedzających Zbiornik Soliński brzmią znajomo. Kąpiel w jeziorze jest dozwolona tylko w wybranych miejscach. Przyciąga jednak wielu turystów gdyż posiada I – II klasę czystości oraz, dzięki turbinom napędzającym hydroelektrownię, jest stosunkowo ciepła. Przemysłowe wykorzystanie wody ma jednak swoje odbicie w środowisko lokalnym. Woda sprawia, iż zmienia się mikroklimat wokół jeziora, wydłuża się okres wegetacyjny oraz pojawiają się częściej deszcze (wzrost kondensacji pary wodnej w troposferze). Jednak po Bieszczadach Wysokich Zbiornik Soliński jest największą atrakcją i najczęściej odwiedzanym miejscem w Bieszczadach.

Kopalnie odkrywkowe wydobywające złoża naturalne stanowią najbardziej widoczne rany zadawane skorupie ziemskiej. W Polsce odkryte pokłady węgla brunatnego w linii Kamieńsk-Szczerców mają szerokość 3 oraz długość 25 kilometrów. Odkryto je w 1961 roku a w 1975 roku utworzono w niedalekiej odległości od złóż Kopalnię Węgla Brunatnego Bełchatów. Głównym potentatem i odbiorcą złoża jest właśnie Kopalnia Bełchatów. W ciągu 50 lat zdjęto 130 – metrową warstwę ziemi, z której usypano hałdę o wysokości 386 metrów, npm zwaną Górą Kamieńską. Dzisiaj możemy podziwiać na niej stok narciarski, szlaki rowerowe o łącznej długości 42 kilometrów oraz elektrownię wiatrową. Ciekawostką jest to, że owa hałda jest największym sztucznym wzniesieniem na niżu środkowoeuropejskim! A nie była by taka duża gdyby nie dół, z którego jest wykopana. Wydobywana ziemia jest akumulowana także na poczet zasypywania samego wyrobiska. Wykop Kopalni Bełchatów stanowi największą dziurę w Polsce! W trakcie zaledwie 35 lat funkcjonowania kopalni wyrobisko osiągnęło głębokość 200 metrów a już oficjalnie wiadomo, że dzisiejsze plany wskazują na dalszą eksploatację kolejnych 80 metrów w głąb. Takiej rany zadanej Ziemi człowiek nie jest w stanie zrekultywować.

Teraz tam, gdzie żyją wydry las wodorostów krzewi się i każdy jego mieszkaniec jest szczęśliwy.Biologiczna różnorodność osiąga swój szczyt w lasach tropikalnych. Możliwości są nieskończone i natura w pełni to wykorzystuje. Podobnie, jak w lesie wodorostów, równowaga w lesie tropikalnym tez zależy od rozmaitości jego mieszkańców, aż do momentu, kiedy ulegnie zachwianiu. Zwierzęta mogą żyć tylko w środowisku, do którego przywykły. Wielu z nich, jak na przykład tapirowi południowo amerykańskiemu grozi wymarcie, ponieważ ulega zagładzie środowisko, w którym żyją; obszary leśne stale się kurczą. Przez tysiące lat większość powierzchni lądów ziemi pokrywały pełne życia pierwotne lasy. Najpierw wykarczowano je w Chinach i na wybrzeżach morza Śródziemnego, gdy powstawały miasta i państwa. Z nadejściem rewolucji przemysłowej obszar karczowania stale wzrastał, ale przez ostatnie pięćdziesiąt lat wykarczowano więcej lasów, niż kiedykolwiek; nie została nawet polowa. Naukowcy szacują, że tysiące gatunków zwierząt i roślin wymiera każdego roku, konsekwencje czego są nieznane. Mogą one być zauważone zbyt późno, aby można było podjąć jakiekolwiek działania.

Zwierzęta nie mogą przystosować się do dyktowanego przez nas tempa zmian.Na większych uniwersytetach, uczeni, współzawodnicząc z czasem starają się zrozumieć różnorodność jeszcze istniejącego życia. Sklasyfikowano dwa miliony gatunków: od robaka do płetwala błękitnego, a być może istnieje jeszcze dziesięć razy tyle, o których nie wiemy. Celem ostatnich badań są takie tereny, gdzie różnorodność występuje w pełnej krasie, gdzie sieć życia pozostała w pełnej krasie. W dalszym ciągu dla badaczy inspiracją jest zaginiony świat. Trudno uwierzyć, że mogą tam być jeszcze jaszczury, ale w całej Ameryce Południowej nie ma bardziej fascynującego miejsca, niż płaskowyże na polu Wenezueli. Żaby i ropuchy potrafią bardzo dużo powiedzieć o środowisku, w którym żyją. Dla naukowców niepokojące są oznaki zmniejszającej się liczby żab na całym świecie. Najlepiej obserwować je tam, gdzie człowieka ręka najmniej sięga, chociażby Tepui, zwany inaczej zaginionym światem. Niewiarygodne jest piękno tego miejsca. Dokoła widać mnóstwo świeżych śladów, których właścicielami są mniejsze i większe zwierzęta.

Jeśli marzą się nam podróże w najwyższe góry świata to doskonałym rozwiązaniem tutaj będzie ucieczka w Himalaje, które jak się okazuje zachwycą nas nie tylko swoimi górami ale może przede wszystkim ilością wulkanów występujących na tak stosunkowo niewielkim obszarze. Wśród wielu opisów tego miejsca możemy zauważyć, że wszędzie ujęte jest iż archipelag Hawajów jawi się jako szereg żółtawych i czerwonych wysp, które otacza błękitne morze – czy ktoś z nas może wyobrazić sobie piękniejsze widoki. Aktywność wszystkich wulkanów na Hawajach jest stale monitorowana jednak jak się okazuje nie można być wszystkiego do końca pewnym ponieważ w każdej chwili aktywny wulkan może wybuchnąć lawą z wnętrza ziemi. Kiedyś ten przepiękny archipelag odwiedzali tylko wulkanolodzy i astronomowie jednak dzisiaj setki turystów rocznie przyjeżdża aby podziwiać tę piękną okolicę. Trzeba jednak zauważyć, że tego typu rozrywka jest przeznaczona dla osób, które mają mocne nerwy i tak naprawdę podczas urlopu pragną przeżyć przygodę swojego życia z nutką adrenaliny we krwi. Turystyka związana z wyprawami w Himalaje interesuje przeważnie jedynie osoby, które są ciekawe życia, pragną przeżyć coś nowego co niezwiązane jest z codzienną rutyną. Niewątpliwie bowiem turystyka ta również przynosi dreszczyk adrenaliny, który od czasu do czasu jest bardzo potrzebny w naszym życiu. Przede wszystkim jednak jest to możliwość zobaczenia urokliwych, niezwykłych a jednocześnie bardzo tajemniczych i niebezpiecznych zakątków. Należy liczyć się z ryzykiem, którego nie możemy przewidzieć bo nigdy nie wiadomo kiedy śpiący wulkan ożyje a gorąca lawa wytoczy się z jego wnętrza stając się jednocześnie naszym przeciwnikiem w walce o życie. Z pewnością jednak niezwykłe widoki, doświadczenia, które zdobędziemy pozostaną w naszej pamięci na długie lata i nigdy o nich nie zapomnimy a kolejne pokolenia będą mogły podziwiać nasze pamiątki chociażby w postaci zdjęć do niezwykłego miejsca na ziemi jakim niewątpliwie są Himalaje- czyli wyspy wulkanów świata.

Dla każdego kto pragnie odpocząć od normalnego życia ale jednocześnie nie chce spędzać wolnego czasu na łonie natury powinien wybrać Manhattan, miasto, które pozwoli nam na odpoczynek w cieniu drapaczy chmur. Ciężko tutaj mówić o turystyce, która jawi się wprost zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi, którzy na co dzień mieszkają w miastach jednak jak się okazuje jest to dosyć często wybierana opcja turystyczna zwłaszcza wśród ludzi, którzy nieustannie poruszają się w świecie biznesu i interesów. Można powiedzieć, że to miasto ma niejako dwie twarze. Otóż jedna z nich to zatłoczone, ruchliwe ulice, bary, kina i inne obiekty życia publicznego, które przepełnione są ludźmi zarówno miejscowymi jak i turystami. Druga zaś strona to codzienna walka o zarobek, gonitwa za każdym dolarem, którą bardzo łatwo zauważyć. Można jednak powiedzieć, że dzięki właśnie tym dwóm obliczom to miasto swój jedyny urok przyciągający tak liczną grupę turystów. Oryginalność występująca na tamtym terenie przerasta nawet stałych mieszkańców a kolejne budynki chociażby w kształcie ogromnego żelazka zachwycają wszystkich zwłaszcza miłośników rzeczy nietypowych, unikalnych, opartych na nowoczesnych technologiach. Patrząc na Manhattan z całą odpowiedzialnością można powiedzieć, że jest to serce Nowego Jorku, które widać już z oddali ponieważ jest to miasto najprawdopodobniej najwyższych budynków na całym świecie. Bardzo charakterystyczne i najwyższe do pewnego momentu były tam dwie bliźniacze wieże o nazwie World Trade Centre – jednak zostały one zrównane z ziemią podczas zamachu terrorystycznego, który miał miejsce w roku 2001. Można powiedzieć, że ten incydent wpłynął również znacząco na turystykę tego państwa ponieważ wzmożono znacznie kontrolę co z kolei zniechęciło dużą liczbę turystów do odwiedzania miasta ze względu na skomplikowane procedury ale także ze względu na teoretyczne niebezpieczeństwo. Powoli jednak wszystko normuje się i prawdopodobnie za kilka lat sytuacja ta będzie całkowicie ustabilizowana.

„Cudze chwalicie, swojego nie znacie” powiedział ktoś kiedyś mądrze. Jeździmy po Europie, Azji, Afryce, Amerykach, Australii.. a tak naprawdę nie wiemy, jakie piękno kryje się tuż obok nas, na wyciągnięcie ręki. Być może dla niektórych to mniej prestiżowe ruszyć w czasie urlopu w Polskę. Bo to nasz kraj, co tu można oglądać ciekawego. A pewnie nie jedna osoba by się zdziwiła, i puknęła się w głowę, dlaczego była tak niemądra i nie zaczęła eksplorować wcześniej tak pięknych miejsc. Opcji jest bardzo, bardzo dużo. Wystarczy wejść na jakąś stronę internetową danego regionu i już możemy dowiedzieć się, co tubylcy mają na co dzień, a co my moglibyśmy zobaczyć i podziwiać. To proste. Polska, to przecież piękny kraj, bo nasz. Trochę patriotyzmu nam nie zaszkodzi. Żeby poznać obczyznę, poznajmy swoje. Korzyści z takich wycieczek? Na pewno mniejsze koszty, mniej komplikacji i przede wszystkim ten widok zaskoczonych znajomych na wieść o tym, że prawie pod naszym nosem są takie dziwy, których nie znajdziemy nigdzie indziej, a od samego słuchania serce rozpływa się w błogości…

Żyjemy w centrum Europy, jesteśmy w Unii Europejskiej, granice są dla nas otwarte (jeśli chodzi o kraje należące do UE) dlaczego więc mielibyśmy z tego nie skorzystać. Byłoby to nawet grzechem nie wykorzystać takiego udogodnienia. Tak więc podróżujemy, a nawet i komplikacje nas nie zniechęcają. Same nazwy niektórych krajów już brzmią egzotycznie, na przykład taka Hiszpania (na samą myśl robi się cieplej) albo Francja (ciekawe, czy oni naprawdę jedzą te żaby), czy też Egipt ( to prawda, że te piramidy są tak ogromne?). Tyle zagadek do rozwiązania, a my mamy okazję znaleźć odpowiedni. Czy to nie cudowne? A i jeśli chodzi o prestiż, to jaka to satysfakcja pochwalić się w towarzystwie, że było się tu i tu, widziało się takie piękne zjawiska, cudowne widowiska, niespotykane budowle, nie odkryte miejsca. Na pewno w chwili opowiadania będziemy w centrum uwagi, a to przecież lubimy, kiedy wszystkie oczy skupione są na nas i z niecierpliwością wyczekują kolejnych szczegółów dotyczących danej historii. Jeśli mamy możliwości, czemu z nich nie korzystać. Kolejne okazje mogą się później nie nadarzyć.

Wygląda na to, że ekosystem w Tepui wygląda normalnie.Drapieżniki kontrolują liczebność ssaków, takich, jak koati, aby nie zjadały zbyt dużo owoców, ziaren, czy ptasich jaj. Ta równowaga gwarantuje odpowiedni rozwój lasu. Równie interesującym miejscem jest szczyt Roraima. Jest to wyspa, zagubiona w czasie, kształtowana przez tysiące lat przez wiatry i deszcze. Wyprawa badawcza w to miejsce, to niezwykle wyzwanie. Roraima jest naturalnym laboratorium, gdzie można badać przystosowanie gatunków do środowiska. W ekspedycjach badawczych biorą udział jednocześnie różni specjaliści. Roślinność tutaj jest przebogata. Pośród zagłębień skal rośnie wiele gatunków roślin, gdzie mogą dostać się do wody i ziemi. Jeśli przypatrzeć im się bliżej, można zauważyć, że leżą na gołym kamieniu, jak dywan. Gleba składa się głównie z piasku z niewielką zawartością odżywek, ale i tak utrzymuje niezliczone formy życia. Mniej więcej polowa żyje tylko w takich miejscach i nigdzie indziej. W ubogim w pożywienie środowisku rośliny wypracowały różne strategie przeżycia. Niektóre z nich stały się owadożerne. Rośliny owadożerne wabią jaskrawymi kolorami i zapachem. Ich lejkowaty kształt jest idealną pułapką.

Rośliny owadożerne są bardzo specyficzne.Wnętrze lejka pokrywają tysiące śliskich włosków i prędzej, czy później ofiara ześlizgnie się na tackę z wodą, gdzie larwy i inne organizmy przekształcą ją w pożywkę. Rozpuszczoną pożywkę wchłania roślina. Roraima jest również rajem dla płazów dzięki dużej ilości małych stawów. Zarówno woda, jak i gleba jest uboga w pożywienie i każde żyjące tu stworzenie musi być bardzo zaradne. Kijanki odżywiają się skrzekiem, składanym przez matkę. Bardzo interesujący jest gatunek małych żabek, które zamiast skakać, zwijają się i toczą. Niewątpliwie dużo niespodzianek przyrodniczych czeka jeszcze na naukowców. Daleka jest droga od wenezuelskiego świata zaginionego do Nowego Jorku, ale różnorodność życia jest tu tak samo krucha i istotna. Tak, jak w dalekich lasach i górach tropikalnych, tak i na naszym podwórku ważne są żywe stworzenia, które utrzymują w równowadze cały świat. Owadowi potrzebny jest kwiat, a kwiatu owad, a nam to pożywienie, które powstanie w wyniku zapylenia. Na jednym metrze kwadratowym można znaleźć mnóstwo stworzeń. Jeśli obszar ten jest uważnie obserwowany, można zobaczyć to, czego uczeni nigdy nie zobaczą.

Ponieważ człowiek zajmuje coraz większe przestrzenie, równowagę może zachwiać tak, że nawet tego się nie zauważy.Tego typu sytuacje wystąpiłyby nie po raz pierwszy. Zaginione miasto Tical odkryto zaledwie sto lat temu, ponieważ pochłonęła je gwatemalska dżungla. Eksperci spierają się o to, co się stało z tym miastem królów i Kaplanów, wojowników i rolników, gdzie jaguar, święte zwierzę Majów czasami pojawia się o świcie. Według najnowszych bada, w owym czasie liczebność mieszkańców Tical stale wzrastała, dlatego wykarczowano lasy w obrębie wielu mil, później gleba wyjałowiała, skończyła się woda i pożywienie, nastały czasy głodu, wojen i załamania. Minęło tysiąc lat i las żyje znowu, ale rozwinięta cywilizacja Majów nie podniosła się z upadku. Możliwe, że jego mieszkańcy zniszczyli swój świat, nie zauważając tego. Otoczeni cudami nowoczesnego miasta uważamy, że jesteśmy panami własnego losu, ale w naszych domach wszystko, co jest niezbędne w codziennym życiu pochodzi od natury. Mieszkańcy Nowego Jorku sto lat temu zorientowali się, że dla miasta największą gwarancją przeżycia są zapewniające czystą wodę pitną, górskie lasy i gleba.