Plany budowy zbiornika retencyjnego w Bieszczadach istniały już długo przed II wojną światową. Jednak budowa doszła do skutku dopiero w latach 60 – tych. W zbiorniku miesi się 500 mln m3 wody uzupełnianej dopływami Sanu i Solinki. Wysokość od podstawy do korony zapory wynosi 82 metry. Do utworzenia zbiornika zlikwidowano ponad 180 gospodarstw, ponad 3 tysiące mieszkańców musiało wyprowadzić się w nowe miejsce. Zalano liczne małe miejscowości tj.: Solina, Teleśnica, Sanna, Chrewt, Sokole, Rajskie, Podleszczyny, Berestyszcze, Polana, Zawóz, Zadział. Niektóre z nich utworzono na nowo w niedalekiej odległości od zapory, dlatego dla osób odwiedzających Zbiornik Soliński brzmią znajomo. Kąpiel w jeziorze jest dozwolona tylko w wybranych miejscach. Przyciąga jednak wielu turystów gdyż posiada I – II klasę czystości oraz, dzięki turbinom napędzającym hydroelektrownię, jest stosunkowo ciepła. Przemysłowe wykorzystanie wody ma jednak swoje odbicie w środowisko lokalnym. Woda sprawia, iż zmienia się mikroklimat wokół jeziora, wydłuża się okres wegetacyjny oraz pojawiają się częściej deszcze (wzrost kondensacji pary wodnej w troposferze). Jednak po Bieszczadach Wysokich Zbiornik Soliński jest największą atrakcją i najczęściej odwiedzanym miejscem w Bieszczadach.

Kopalnie odkrywkowe wydobywające złoża naturalne stanowią najbardziej widoczne rany zadawane skorupie ziemskiej. W Polsce odkryte pokłady węgla brunatnego w linii Kamieńsk-Szczerców mają szerokość 3 oraz długość 25 kilometrów. Odkryto je w 1961 roku a w 1975 roku utworzono w niedalekiej odległości od złóż Kopalnię Węgla Brunatnego Bełchatów. Głównym potentatem i odbiorcą złoża jest właśnie Kopalnia Bełchatów. W ciągu 50 lat zdjęto 130 – metrową warstwę ziemi, z której usypano hałdę o wysokości 386 metrów, npm zwaną Górą Kamieńską. Dzisiaj możemy podziwiać na niej stok narciarski, szlaki rowerowe o łącznej długości 42 kilometrów oraz elektrownię wiatrową. Ciekawostką jest to, że owa hałda jest największym sztucznym wzniesieniem na niżu środkowoeuropejskim! A nie była by taka duża gdyby nie dół, z którego jest wykopana. Wydobywana ziemia jest akumulowana także na poczet zasypywania samego wyrobiska. Wykop Kopalni Bełchatów stanowi największą dziurę w Polsce! W trakcie zaledwie 35 lat funkcjonowania kopalni wyrobisko osiągnęło głębokość 200 metrów a już oficjalnie wiadomo, że dzisiejsze plany wskazują na dalszą eksploatację kolejnych 80 metrów w głąb. Takiej rany zadanej Ziemi człowiek nie jest w stanie zrekultywować.

Teraz tam, gdzie żyją wydry las wodorostów krzewi się i każdy jego mieszkaniec jest szczęśliwy.Biologiczna różnorodność osiąga swój szczyt w lasach tropikalnych. Możliwości są nieskończone i natura w pełni to wykorzystuje. Podobnie, jak w lesie wodorostów, równowaga w lesie tropikalnym tez zależy od rozmaitości jego mieszkańców, aż do momentu, kiedy ulegnie zachwianiu. Zwierzęta mogą żyć tylko w środowisku, do którego przywykły. Wielu z nich, jak na przykład tapirowi południowo amerykańskiemu grozi wymarcie, ponieważ ulega zagładzie środowisko, w którym żyją; obszary leśne stale się kurczą. Przez tysiące lat większość powierzchni lądów ziemi pokrywały pełne życia pierwotne lasy. Najpierw wykarczowano je w Chinach i na wybrzeżach morza Śródziemnego, gdy powstawały miasta i państwa. Z nadejściem rewolucji przemysłowej obszar karczowania stale wzrastał, ale przez ostatnie pięćdziesiąt lat wykarczowano więcej lasów, niż kiedykolwiek; nie została nawet polowa. Naukowcy szacują, że tysiące gatunków zwierząt i roślin wymiera każdego roku, konsekwencje czego są nieznane. Mogą one być zauważone zbyt późno, aby można było podjąć jakiekolwiek działania.

Zwierzęta nie mogą przystosować się do dyktowanego przez nas tempa zmian.Na większych uniwersytetach, uczeni, współzawodnicząc z czasem starają się zrozumieć różnorodność jeszcze istniejącego życia. Sklasyfikowano dwa miliony gatunków: od robaka do płetwala błękitnego, a być może istnieje jeszcze dziesięć razy tyle, o których nie wiemy. Celem ostatnich badań są takie tereny, gdzie różnorodność występuje w pełnej krasie, gdzie sieć życia pozostała w pełnej krasie. W dalszym ciągu dla badaczy inspiracją jest zaginiony świat. Trudno uwierzyć, że mogą tam być jeszcze jaszczury, ale w całej Ameryce Południowej nie ma bardziej fascynującego miejsca, niż płaskowyże na polu Wenezueli. Żaby i ropuchy potrafią bardzo dużo powiedzieć o środowisku, w którym żyją. Dla naukowców niepokojące są oznaki zmniejszającej się liczby żab na całym świecie. Najlepiej obserwować je tam, gdzie człowieka ręka najmniej sięga, chociażby Tepui, zwany inaczej zaginionym światem. Niewiarygodne jest piękno tego miejsca. Dokoła widać mnóstwo świeżych śladów, których właścicielami są mniejsze i większe zwierzęta.

Jeśli marzą się nam podróże w najwyższe góry świata to doskonałym rozwiązaniem tutaj będzie ucieczka w Himalaje, które jak się okazuje zachwycą nas nie tylko swoimi górami ale może przede wszystkim ilością wulkanów występujących na tak stosunkowo niewielkim obszarze. Wśród wielu opisów tego miejsca możemy zauważyć, że wszędzie ujęte jest iż archipelag Hawajów jawi się jako szereg żółtawych i czerwonych wysp, które otacza błękitne morze – czy ktoś z nas może wyobrazić sobie piękniejsze widoki. Aktywność wszystkich wulkanów na Hawajach jest stale monitorowana jednak jak się okazuje nie można być wszystkiego do końca pewnym ponieważ w każdej chwili aktywny wulkan może wybuchnąć lawą z wnętrza ziemi. Kiedyś ten przepiękny archipelag odwiedzali tylko wulkanolodzy i astronomowie jednak dzisiaj setki turystów rocznie przyjeżdża aby podziwiać tę piękną okolicę. Trzeba jednak zauważyć, że tego typu rozrywka jest przeznaczona dla osób, które mają mocne nerwy i tak naprawdę podczas urlopu pragną przeżyć przygodę swojego życia z nutką adrenaliny we krwi. Turystyka związana z wyprawami w Himalaje interesuje przeważnie jedynie osoby, które są ciekawe życia, pragną przeżyć coś nowego co niezwiązane jest z codzienną rutyną. Niewątpliwie bowiem turystyka ta również przynosi dreszczyk adrenaliny, który od czasu do czasu jest bardzo potrzebny w naszym życiu. Przede wszystkim jednak jest to możliwość zobaczenia urokliwych, niezwykłych a jednocześnie bardzo tajemniczych i niebezpiecznych zakątków. Należy liczyć się z ryzykiem, którego nie możemy przewidzieć bo nigdy nie wiadomo kiedy śpiący wulkan ożyje a gorąca lawa wytoczy się z jego wnętrza stając się jednocześnie naszym przeciwnikiem w walce o życie. Z pewnością jednak niezwykłe widoki, doświadczenia, które zdobędziemy pozostaną w naszej pamięci na długie lata i nigdy o nich nie zapomnimy a kolejne pokolenia będą mogły podziwiać nasze pamiątki chociażby w postaci zdjęć do niezwykłego miejsca na ziemi jakim niewątpliwie są Himalaje- czyli wyspy wulkanów świata.

Dla każdego kto pragnie odpocząć od normalnego życia ale jednocześnie nie chce spędzać wolnego czasu na łonie natury powinien wybrać Manhattan, miasto, które pozwoli nam na odpoczynek w cieniu drapaczy chmur. Ciężko tutaj mówić o turystyce, która jawi się wprost zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi, którzy na co dzień mieszkają w miastach jednak jak się okazuje jest to dosyć często wybierana opcja turystyczna zwłaszcza wśród ludzi, którzy nieustannie poruszają się w świecie biznesu i interesów. Można powiedzieć, że to miasto ma niejako dwie twarze. Otóż jedna z nich to zatłoczone, ruchliwe ulice, bary, kina i inne obiekty życia publicznego, które przepełnione są ludźmi zarówno miejscowymi jak i turystami. Druga zaś strona to codzienna walka o zarobek, gonitwa za każdym dolarem, którą bardzo łatwo zauważyć. Można jednak powiedzieć, że dzięki właśnie tym dwóm obliczom to miasto swój jedyny urok przyciągający tak liczną grupę turystów. Oryginalność występująca na tamtym terenie przerasta nawet stałych mieszkańców a kolejne budynki chociażby w kształcie ogromnego żelazka zachwycają wszystkich zwłaszcza miłośników rzeczy nietypowych, unikalnych, opartych na nowoczesnych technologiach. Patrząc na Manhattan z całą odpowiedzialnością można powiedzieć, że jest to serce Nowego Jorku, które widać już z oddali ponieważ jest to miasto najprawdopodobniej najwyższych budynków na całym świecie. Bardzo charakterystyczne i najwyższe do pewnego momentu były tam dwie bliźniacze wieże o nazwie World Trade Centre – jednak zostały one zrównane z ziemią podczas zamachu terrorystycznego, który miał miejsce w roku 2001. Można powiedzieć, że ten incydent wpłynął również znacząco na turystykę tego państwa ponieważ wzmożono znacznie kontrolę co z kolei zniechęciło dużą liczbę turystów do odwiedzania miasta ze względu na skomplikowane procedury ale także ze względu na teoretyczne niebezpieczeństwo. Powoli jednak wszystko normuje się i prawdopodobnie za kilka lat sytuacja ta będzie całkowicie ustabilizowana.

Sagrada Famili, Katedra Św. Eulali, Tibidabo, Camp Nou i architektura Gaudiego. To większość turystów zna z przewodników. A Barcelona to też wąskie i ciemne uliczki, niektóre o niezbyt miłym zapachu, przytulne kawiarenki serwujące tapasy i „Clarę” – połączenie zimnego piwa z gazowanym napojem limonowym, najlepsze orzeźwienie w gorące dni. To także luksusowe sklepy i brak miejsc do parkowania. By znaleźć swoje miejsce w tym pozornie ogromnym mieście, warto zgubić się bez mapy w starych dzielnicach Born, Gotyk i okolicach Universitat, zawsze uważając na torebki i plecaki. Barcelona niestety straszy okropnym złodziejstwem. Komunikacja po wielu jednokierunkowych ulicach jest bardzo prosta. Zarówno metrem, autobusem i tramwajem można przemieszczać się po stolicy Katalonii na jednym bilecie. Najkorzystniej przy krótkim pobycie stosować bilet dziesięcioprzejazdowy (do kupienia maszynach na stacja metra). Dla wytrwałych spacerowiczów, dobra nowina, Barcelona jest mniejsza niż wydaje się na mapie. Przejście z najdalszych miejsc w obrębie centrum (do 7 stacji od Placa Catalunuya – stacja Głowna metra) zajmie do 1,5 godziny. Spacerując po „normalnym” mieście warto zadrzeć do góry głowę i szukać architektonicznych perełek powyżej 1 piętra, na prawie każdym budynku. Tam kryją się nieopisane w przewodnikach historie tego miasta.

Na pytanie czy Granada kojarzy się tylko z twierdzą wzniesioną przez mauretańskich kalifów między XII a XV wiekiem? Powiem nie! Granada to miasto o trzech starych i paru innych nowszych, bardziej codziennych dzielnicach. Pierwsza, najwyżej położona to Sacromonte, gdzie w teatrze flamenco, można zobaczyć prawdziwie cygańskie Flamenco przy akompaniamencie gitar i śpiewu z widokiem na oświetloną Granadę i Alhambrę w tle. Zapierający dech w piersiach widok miasta, którego nikt nie spodziewa się za czarną kotarą, rozgrzewający i jednocześnie smutny w wydźwięku ton wygrywanej melodii, do której po chwili na scenę wkracza Kobieta. Pełna energii, pełna wdzięku i emocji, pełna nieprzepartej ochoty przekazania za pomocą kroków, ruchów i spojrzeń tego czego nie do końca oddaje sama muzyka. Prawie dwugodzinny spektakl, po którym ludzi powoli i w zachwycie ruszają uliczkami Sacramento w dół. Wąskie uliczki, na szerokość jednego samochodu ze złożonymi lusterkami, czasem blokują przejście nawet przechodniom. Poniżej zachęca nas do spaceru dzielnica Alabacín. Tysiące schodów, małych zakamarków, niespodziewanych skwerków i zapachów. To właśnie tu w prawie każdym barze w cenie piwa można dostać tapę – tapas, małą przekąskę, która w tym regionie Hiszpanii jest rośnie z każdym kolejnym zamówieniem. W cenie trzech cañas (o,33 l) można zjeść prawdziwą kolację. W granadzkim menu tapasów spotyka się tortillę, kanapki z owocami morza, oliwki, frytki, kawałki mięsa w różnych sosach i wiele innych, w zależności od nastroju kucharza. Trzecia dzielnica jest bardziej tłoczna i turystyczna. Można tu zobaczyć katedrę, pojedyncze stare kościały i place z pomnikami. Granada jak wiele hiszpańskich miast może pochwalić się wąskimi, brukowanymi ulicami, które nie zawsze wiemy na pewno dokąd prowadzą. Tu również warto pochodzić bez mapy i przez przypadek wpaść na wystawę drzewek bonzai w jednym z ogródków willi przy małej uliczce.

Jeśli chodzi o turystykę, która jest rozszerzona w znacznym stopniu to idealnym pomysłem na podróż życia dla każdego z nas będzie wspaniała wycieczka nad Niagarę. Niagara to chyba jeden z najpopularniejszych wodospadów na świecie a jednocześnie idealne miejsce przygód. Już z daleka możemy usłyszeć hałas, który wydawany jest przez ogromne ilości wody spadającej w dół, jeśli natomiast podejdziemy nieco bliżej to wyczuwalne będą wibracje ziemi. Oczywiście praktycznie zawsze są tak tłumy odwiedzających turystów jednak istnieją gorsze i lepsze pory na odwiedzanie tego miejsca. Najlepszym okresem na odwiedzenie tego miejsca jest wiosna kiedy to wody Niagary niosą ze sobą krę lodową a gdy wszystko spada w dół tworzona jest jakby krystaliczna bariera dla wolnej wody. O tym, że jest to niezwykle miejsce świadczy liczba turystów, co rocznie przyjeżdża tam około trzynastu milionów ludzi. Cele podróży są przeróżne – jedni chcą zobaczyć po prostu wodospad, inni pragną spłynąć kajakiem czy łodzią w rozbestwionych wodach można się jednak spodziewać jak kończą się takie oto przygody. Oczywiście ostatnia czynność nie ma nic wspólnego z turystyką i można powiedzieć, że jest wynikiem nieodpowiedzialności ludzkiej. Dla tych jednak, którzy pragnąć spokojnie oglądać szalejący żywioł przygotowany został nad samym brzegiem specjalny bulwar, z którego można doskonale zobaczyć każdy moment spektaklu spadającej wody i poczuć się jak gdybyśmy my szaleli wraz z tą wodą. Turystyka rozwinięta wokół Niagary przynosi rocznie ogromne dochody pomimo tego, że samo oglądanie szalejącego żywiołu nie jest aż tak bardzo kosztownym wydatkiem. Oczywiście największe zarobki notuje się w hotelach, restauracjach gdzie turyści naturalnie spędzają czas przed czy po wyprawie nad szalejącą wodę. Pobyt w takich właśnie hotelach, które położone są w pobliżu Niagary są niezwykle wysokim wydatkiem, na który nie każdy sobie może pozwolić dlatego lepszym wyjściem jest zatrzymanie się w hotelu nieco oddalonym i nie przepłacanie.

Jak dobrze wiadomo jest każdemu z nas Paryż to idealne miejsca dla osób zakochanych, chyba każda kobieta marzy aby jej partner oświadczył się jej w blasku świateł wieży Eiffla nikt jednak nie zadaje sobie pytanie co takiego wpływa na to iż konstrukcja ta słynna jest niemal na całym świecie. Na pozór wydaje się ona dosyć normalna, dużo metalu uformowanego w kształt wieży ze specjalnymi zdobieniami. Cała jej magia leży natomiast w jej oświetleniu kiedy to możemy spojrzeć na nią niemal z każdego miejsca w Paryżu. Zazwyczaj jest ona oświetlona na kolor żółty lub też pomarańczowy a jedynie co godzinę na dokładnie pięć minut włączone jest dodatkowe migające oświetlenie, które dodatkowo ozdabia piękną wieżę. Na specjalne uroczystości jak chociażby europejskie święta zmieniane są również kolory oświetlenie na przykład na kolor niebieski. Będą w Paryżu i spoglądają na świecącą w ciemnościach wieżę warto również zwrócić uwagę na niewielkich rozmiarów światełko, które obraca się wokół własnej osi i świeci na cały Paryż – znajduje się ono na samym czubku wieży Eiffla. Mówiąc jednak o Paryżu jako o naszym celu turystycznym nie możemy skupiać się na jednym obiekcie bowiem w mieście tym znajduje się mnóstwo wspaniałych budynków, które warto odwiedzić. Chociażby takim ważnym punktem turystycznym staje się muzeum z Mona Lisą czy katedra Noterdam. Dosyć ciekawym obiektem turystycznym jest również słynna biblioteka, która ma nieco dziwną konstrukcję – są to niejako cztery wieże zamykające budowlę w podziemiach – niesamowity pomysł na budowlę. Turystykę można powiązać również z poznawaniem kultury bowiem w Paryżu swoje początki bierze kabaret – w tym celu warto odwiedzić budynek Moulin Rouge, w którym mieściła się pierwsza kabaretu paryskiego. Kończąc swoją wycieczkę turystyczną po tym jakże pięknym i romantycznym mieście będziemy mogli w spokoju usiąść na ławeczce, na placu Pigalle i zjeść prażone kasztany czy specjalnie pieczoną na ogniu kukurydzę, których niestety nie można zasmakować w naszym kraju.